🌍 “ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ” – ಒಂದು ಪರಿಸರ ಕವಿತೆ
ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ ನನ್ನ ಉಸಿರು ಗಿಡಮರ ನಿನ್ನ ಉಸಿರೂ ಗಿಡಮರ ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಅಳು ಗಾಳಿಯ ಸವರ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಣ್ಣಿನ ಒಡಲವರ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದ ಕತ್ತಲೊಳಗೇ ಇದ್ದರೂ ನಿನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಪ್ರಕೃತಿಯವರ ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಗಾಳಿ ನಿನ್ನ ಹಾಡು ಮರದ ನೆರಳು ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ನಾಡು ನೀ ಕುಡಿಯುವ ಹನಿ ನದಿಯ ಕರುಣೆ ನೀ ಬದುಕುವ ಕ್ಷಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದಾನವೇ ಸತ್ಯವಾದುದು ನೀ ನಡೆಯುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ದೇಹ ನೀ ನೋಡುವ ಬೆಳಕು ಸೂರ್ಯನ ಸೇತುವೆ ನೀ ಕೇಳುವ ಧ್ವನಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ನೀ ಬದುಕುವ ಕ್ಷಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದವೇ ನೀ ಬೆಳೆಯುವಾಗ ನೆರಳಾದ ಮರ ನೀ ನಗುವಾಗ ನಕ್ಕ ಚಂದಿರ ನೀ ಅಳುವಾಗ ಮಳೆ ಕೂಡ ಅತ್ತಿತ್ತು ನೀ ಮರೆತಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ಕಾದಿತ್ತು ಸದಾ ಒಳಗೇ ಇದ್ದು ನೀ ಹೇಳಿದೆ — “ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನ” ನೀ ಹೇಳಿದೆ — “ನಾನು ಜ್ಞಾನ” ಆದರೆ ಮರೆತೆ — ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಿನ್ನ ಜೀವದ ಮೂಲಸ್ಥಾನ ನೀ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ ಮರದ ಶಿರ ನೀ ಮುಚ್ಚಿದೆ ನದಿಯ ನದಿರ ನೀ ತುಂಬಿಸಿದೆ ಹೊಗೆ ಆಕಾಶದೊಳಗಿರ ನೀ ಮರೆತೆ — ಇದು ನಿನ್ನದೇ ಉಸಿರ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಹೊಗೆ ಏರಿದಾಗ ಆಕಾಶ ಅತ್ತಿತು ನದಿಯೊಳಗೆ ವಿಷ ಸೇರಿದಾಗ ಮೀನು ಸತ್ತುಹೋಯಿತು ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ರಾಸಾಯನ ಹೋದಾಗ ಜೀವ ಕಂಗೆಟ್ಟಿತು ಮಾನವನೇ — ನಿನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಶಾಪವಾಯಿತು ನೀ ಕಟ್ಟಿದೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಅರಮನೆ ನೀ ಮುರಿದೆ ಹಸಿರು ಕನಸಿನ ಮನೆ ನೀ ಹುಡುಕಿದೆ ಹಣದ ಸೊಗಸು ನೀ...