🌍 “ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ” – ಒಂದು ಪರಿಸರ ಕವಿತೆ

 

ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ

ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ

ನನ್ನ ಉಸಿರು ಗಿಡಮರ

ನಿನ್ನ ಉಸಿರೂ ಗಿಡಮರ

ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಅಳು ಗಾಳಿಯ ಸವರ

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಸ್ಪರ್ಶ ಮಣ್ಣಿನ ಒಡಲವರ

ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದ ಕತ್ತಲೊಳಗೇ ಇದ್ದರೂ

ನಿನ್ನ ಜೀವಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಪ್ರಕೃತಿಯವರ

ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಗಾಳಿ ನಿನ್ನ ಹಾಡು

ಮರದ ನೆರಳು ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ನಾಡು

ನೀ ಕುಡಿಯುವ ಹನಿ ನದಿಯ ಕರುಣೆ

ನೀ ಬದುಕುವ ಕ್ಷಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ದಾನವೇ ಸತ್ಯವಾದುದು

ನೀ ನಡೆಯುವ ದಾರಿ ಮಣ್ಣಿನ ದೇಹ

ನೀ ನೋಡುವ ಬೆಳಕು ಸೂರ್ಯನ ಸೇತುವೆ

ನೀ ಕೇಳುವ ಧ್ವನಿ ಹಕ್ಕಿಯ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ

ನೀ ಬದುಕುವ ಕ್ಷಣ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಆಶೀರ್ವಾದವೇ

ನೀ ಬೆಳೆಯುವಾಗ ನೆರಳಾದ ಮರ

ನೀ ನಗುವಾಗ ನಕ್ಕ ಚಂದಿರ

ನೀ ಅಳುವಾಗ ಮಳೆ ಕೂಡ ಅತ್ತಿತ್ತು

ನೀ ಮರೆತಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ಕಾದಿತ್ತು ಸದಾ ಒಳಗೇ ಇದ್ದು

ನೀ ಹೇಳಿದೆ — “ನಾನು ವಿಜ್ಞಾನ”

ನೀ ಹೇಳಿದೆ — “ನಾನು ಜ್ಞಾನ”

ಆದರೆ ಮರೆತೆ — ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಾಣ

ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಿನ್ನ ಜೀವದ ಮೂಲಸ್ಥಾನ

ನೀ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ ಮರದ ಶಿರ

ನೀ ಮುಚ್ಚಿದೆ ನದಿಯ ನದಿರ

ನೀ ತುಂಬಿಸಿದೆ ಹೊಗೆ ಆಕಾಶದೊಳಗಿರ

ನೀ ಮರೆತೆ — ಇದು ನಿನ್ನದೇ ಉಸಿರ

ಕಾರ್ಖಾನೆ ಹೊಗೆ ಏರಿದಾಗ ಆಕಾಶ ಅತ್ತಿತು

ನದಿಯೊಳಗೆ ವಿಷ ಸೇರಿದಾಗ ಮೀನು ಸತ್ತುಹೋಯಿತು

ಮಣ್ಣಿನೊಳಗೆ ರಾಸಾಯನ ಹೋದಾಗ ಜೀವ ಕಂಗೆಟ್ಟಿತು

ಮಾನವನೇ — ನಿನ್ನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಶಾಪವಾಯಿತು

ನೀ ಕಟ್ಟಿದೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಅರಮನೆ

ನೀ ಮುರಿದೆ ಹಸಿರು ಕನಸಿನ ಮನೆ

ನೀ ಹುಡುಕಿದೆ ಹಣದ ಸೊಗಸು

ನೀ ಮರೆತೆ ಜೀವದ ನಿಜದ ಸುಖಸು

ವಿಜ್ಞಾನ ಹೇಳಿತು — “ಆಮ್ಲಜನಕ ಬೇಕು ಬದುಕಲು”

ತತ್ತ್ವ ಹೇಳಿತು — “ಪ್ರಕೃತಿ ಬೇಕು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು”

ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಹೇಳಿತು — “ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವರ ರೂಪ”

ಆದರೂ ನೀ ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ ನಾಶದ ರೂಪ

ಮರ ಕಡಿಯುವಾಗ ಕೇಳಿದೆಯಾ ಅದರ ನೋವು?

ನದಿ ಒಣಗುವಾಗ ಕಂಡೆಯಾ ಅದರ ಕಾವು?

ಗಾಳಿ ಕಲುಷಿತವಾಗುವಾಗ ಅನುಭವಿಸಿದ್ದೀಯಾ ಅದರ ದಾವು?

ಇದು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೌನದ ಕಿರುಚು, ಕೇಳಿದೆಯಾ ಅದರ ಧ್ವನು?

ನೀ ಹುಟ್ಟಿದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ನಕ್ಕಿತು

ನೀ ಬದುಕಿದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ಸಹಿಸಿತು

ನೀ ನಾಶಮಾಡಿದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ಅತ್ತಿತು

ನೀ ಇಲ್ಲದಾಗ ಪ್ರಕೃತಿ ಮತ್ತೆ ಮೌನವಾಯಿತು

ನಿನ್ನ ದೇಹ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದು

ನಿನ್ನ ಉಸಿರು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಬಂದದ್ದು

ನಿನ್ನ ಜೀವ ನೀರಿನಿಂದ ಬಂದದ್ದು

ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವೂ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲೇ ಸೇರುವದ್ದು

ನೀ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಿದೆ ಆಕಾಶದೊಳಗೆ

ಆದರೆ ದೇವರಿದ್ದಾನೆ ಗಿಡಮರದೊಳಗೆ

ನೀ ಹುಡುಕಿದೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ

ಆದರೆ ಸತ್ಯವಿತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಉಸಿರೊಳಗೆ

ನಿನ್ನ ಜೀವನ ಒಂದು ಕ್ಷಣ

ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ಶಾಶ್ವತ ಚಲನ

ನೀ ಅತಿಥಿ ಈ ಭೂಮಿಯ ಮನ

ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ನಿಜವಾದ ಜನನ-ಮರಣ

ನೀ ಉಳಿಸಿದರೆ — ಪ್ರಕೃತಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ

ಪ್ರಕೃತಿ ಉಳಿದರೆ — ಜೀವ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ

ಜೀವ ಉಳಿದರೆ — ನಿನ್ನ ಹೆಸರು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ — ಎಲ್ಲವೂ ಮಣ್ಣಾಗುತ್ತದೆ

ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ

ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ

ನಿನ್ನ ಆರಂಭ ನಾನೆ

ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವೂ ನಾನೆ — ಓ ಮಾನವರ

ಓ ಮಾನವನೇ ನೀ ನನ್ನ ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಾಲಗಾರ

ನಿನ್ನ ದೇಹ ನನ್ನ ಮಣ್ಣಿನ

ನಿನ್ನ ರಕ್ತ ನನ್ನ ನೀರಿನ

ನಿನ್ನ ಉಸಿರು ನನ್ನ ಗಾಳಿಯ

ನಿನ್ನ ಚೇತನ ನನ್ನ ಅಗ್ನಿಯ

ನಿನ್ನ ಮನಸು ನನ್ನ ಆಕಾಶದ

ನನ್ನ ಸಾಲ ತೀರಿಸದೆ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿಯಿಲ್ಲ

ನನ್ನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನ್ನ ಎನ್ನುವ ಮೂಢತನವ ಬಿಟ್ಟು

ನನ್ನ ಒಡಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳ

ಬದುಕ ಕಸಿದು ನನ್ನೋಡಲಾ ಬರಿದು ಮಾಡಿ ನೀ ಬದುಕುವೆಯ ಮೂಢ?

ನನ್ನ ಉಳಿವೆ ನಿನಗೆ ಶಾಂತಿಯು

ನನ್ನ ಉಳಿಸು — ನೀ ಉಳಿಯುವೆ

ನನ್ನ ಕಾಪಾಡು — ನೀ ಬದುಕುವೆ

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸು — ನೀ ಅರಿಯುವೆ

ನನ್ನ ನಾಶಮಾಡಿದರೆ — ನೀನೇ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವೆ.

🌑 “ನಾನು ಪ್ರಕೃತಿ — ರೌದ್ರಾವತಾರ” 🌑

ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ

ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ

ನನ್ನ ಮಡಿಲಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗು ನೀ

ಆದರೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಎದೆ ಚೀರಿದ ರಾಕ್ಷಸ ನೀ.

ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ ನಾನು

ನಿನ್ನ ಉಸಿರಿಗೆ ಆಧಾರ ನಾನು

ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಅಳುವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಿದ ಗಾಳಿ ನಾನು

ನಿನ್ನ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಹಾಸಿದ ಮಣ್ಣು ನಾನು.

ಆದರೆ ಇಂದು—

ನನ್ನ ಸೆರಗು ಎಳೆದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಹಸಿರು ಕಾಡುಗಳನ್ನು ಬೆತ್ತಲೆ ಮಾಡಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ದೇಹ ಬಗೆದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗಿನ ಮಣ್ಣನ್ನು ಲಾಭಕ್ಕೆ ಮಾರಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ರಕ್ತ ಹೀರಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ನದಿಗಳೊಳಗೆ ವಿಷ ಬೆರೆಸಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಗಾಳಿಯೊಳಗೆ ಹೊಗೆ ತುಂಬಿಸಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಮನಸನ್ನು ವಿಕಾರಗೊಳಿಸಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಆಕಾಶವನ್ನೇ ಕಲುಷಿತ ಮಾಡಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಆತ್ಮವಾದ ಬಸಿರನ್ನೇ ನಾಶ ಮಾಡಿದೆಯಾ…

ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಮಕ್ಕಳ ಹಕ್ಕನ್ನೇ ಕಸಿದು ತಿನ್ನಲು ಹೊರಟೆಯಾ…

ಹೇಳು ಮಾನವನೇ—

ನೀನು ಮಗನಾ… ಅಥವಾ ರಕ್ಕಸನಾ?

ನಿನ್ನ ನಾಲ್ಕು ದಿನದ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ

ನನ್ನ ಕೋಟ್ಯಾನುಕೋಟಿ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕೊಂದೆಯಾ—

ಮನುಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಸಸ್ಯ ಸಂಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಪ್ರಾಣಿ ಸಂಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಪಕ್ಷಿ ಸಂಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಕ್ರಿಮಿಕೀಟ ಸಂಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಸರೀಸೃಪ ಸಂಕುಲ ನನ್ನ ಮಗು

ಒಬ್ಬ ಮಗನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ

ನನ್ನ ಅನಂತ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಲಿ ಕೊಡಲು ನಾನು ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕಾ?

ಇಲ್ಲ…

ಇಂದು ನಾನು ಮೌನ ತಾಯಿ ಅಲ್ಲ—

ನಾನು ರೌದ್ರಾವತಾರ.

ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹೊತ್ತಿದೆ ಪ್ರಳಯದ ಬೆಂಕಿ

ನನ್ನ ಉಸಿರಲ್ಲಿ ಏಳುತ್ತಿದೆ ಚಂಡಮಾರುತದ ಗರ್ಜನೆ

ನನ್ನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಕುದಿಯುತ್ತಿದೆ ಭೂಕಂಪದ ಕ್ರೋಧ

ನನ್ನ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಿದೆ ನಾಶದ ಘೋಷಣೆ.

ಓ ರಕ್ಕಸನೇ—

ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕುಕರ್ಮದ ಲೆಕ್ಕ

ನನ್ನ ಒಡಲೊಳಗೆ ಕೆತ್ತಲಾಗಿದೆ.

ನೀ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರ

ನಿನ್ನ ಜೀವದ ಒಂದು ಉಸಿರು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ

ನೀ ವಿಷ ಹಾಕಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹನಿ

ನಿನ್ನ ರಕ್ತದ ಒಂದು ಹನಿ ವಿಷವಾಗಿಸಿದೆ

ನೀ ಕಲುಷಿತ ಮಾಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಸಿರು

ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯದ ಘಳಿಗೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿರ ತಂದಿದೆ.

ಬಾ…

ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ…

ಕಾಳಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ

ಪ್ರಳಯಾಂತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ

ನಿನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಭಸ್ಮ ಮಾಡುವ ಅಗ್ನಿಯಾಗಿ.

ಯಾಕೆಂದರೆ—

ನೀ ನಾಶ ಮಾಡಿದರೆ

ನಾನು ಪ್ರಳಯವಾಗುತ್ತೇನೆ,

ನೀ ಕಿತ್ತು ತಿಂದರೆ

ನಾನು ಕಿತ್ತು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ,

ನೀ ನನ್ನ ಬೆತ್ತಲೆ ಮಾಡಿದರೆ

ನಿನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಬೆತ್ತಲೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ…

ನೀ ನನ್ನ ಮಗನೆಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಲಿಲ್ಲ.

ಇನ್ನೂ ಸಮಯ ಇದೆ—

ನನ್ನ ರಕ್ಷಿಸು…

ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆ ನಾನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ

ನನ್ನ ಉಳಿಸು…

ನಿನ್ನ ಉಳಿವು ನಾನು ಖಚಿತಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ

ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಸು…

ನಿನ್ನ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನ ಗಾಯಗಳಗೆ ಮದ್ದುಮಾಡು…

ನಿನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಅರಳಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಯಾಕೆಂದರೆ—

ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ

ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ

ನೀ ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿಸಿದರೆ

ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಅನಂತವಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ

ಆದರೆ ನೀ ನನ್ನನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದರೆ—

ನಾನು…

ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯವಾಗುತ್ತೇನೆ. 🌑🔥🌿

ನಾ ನಿನ್ನ ಪರಿಸರ 

ನೀ ನನ್ನ ಚರಾಚರ.

ಇಲ್ಲಿ ಚರ ಅಂದರೆ ಚಲಿಸುವುದು, ಅಚರ ಅಂದರೆ ಚಲಿಸದದ್ದು. ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಚಲಿಸದ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳು ಇವೆ. ನಾವು ಇಂದು ಚಲಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಕರ್ಮಗಳೇ ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಚರವಾಗಿರಬೇಕೋ ಅಚರವಾಗಿರಬೇಕೋ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಮರಗಳು, ಗಿಡಗಳು, ಕಲ್ಲುಗಳು, ಮಣ್ಣು ಇವೆಲ್ಲವೂ ಒಮ್ಮೆ ಜೀವದ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿದ್ದ ಆತ್ಮಗಳೇ;( ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಗೌತಮ ಋಷಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಅಹಲ್ಯೆ ತಮಗರಿವಿಲ್ಲದೆ ಇಂದ್ರನ ಸಹವಾಸ ಮಾಡಿ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತಳಾಗಿ ಕಲ್ಲಾದಳು)

ತಮ್ಮ ಪೂರ್ವಕರ್ಮಗಳ ಫಲವಾಗಿ ಇಂದು ಅಚರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ಚರ ಜೀವನವನ್ನೇ ದುಷ್ಕರ್ಮಗಳ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ತಾನೇ ಅಚರ ಸ್ಥಿತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರುವುದು ಪರಿಸರದ ಮೌನದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿದೆ. 🌱