ಅಖಂಡ ಭಾರತ

 

ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕಥೆ… ಅದು ಕೇವಲ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲ, ಭಾರತದ ಕಥೆಯೂ ಹೌದು

ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಕಥೆ ಕೇಳಿ.

ಅವನು ಹುಟ್ಟಿ ಬುದ್ಧಿ ಬಂದ ದಿನದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ತನ್ನಿಗಿಂತ ಇತರರ ಒಳಿತಿಗೆ ಮೀಸಲಿಟ್ಟವನು.

ಹಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮನಸ್ಸು—ಜೀವನ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತನ್ನಿಗಷ್ಟೇ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ಇತರರ ಬದುಕು ಬೆಳಗಿಸಲು ಬಳಸಿದ.

ಅದರಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಸಿಕ್ಕಿತು.

ಅವನ ಉದಾರತೆಯಿಂದ ಅನೇಕರು ಲಾಭ ಪಡೆದರು.

ಆದರೆ ಅವನು ಒಂದೇ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ—

ಅರ್ಹತೆ–ಅನರ್ಹತೆ ನೋಡದೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಕೆಲವರು ಅವನನ್ನು ಮೋಸ ಮಾಡಿದರೂ,

ಕೆಲವರು ಅವನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನೇ ದುರ್ಬಲತೆ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ,

ಅವನು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದನ್ನೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಹೀಗೆ ಹೀಗೆ… ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲವೂ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.

ಅವನ ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ,

ಅವನು ಯಾರಿಗಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ್ದನೋ,

ಅದೇ ಜನರು ಅವನನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು.

ತುಚ್ಛವಾಗಿ ನೋಡಿದರು.

ಅವನು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಇಳಿದ.

“ನನ್ನ ಒಳ್ಳೆಯತನವೇ ತಪ್ಪಾ?” ಎಂದು ತನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ.

ಆದರೂ ಅವನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಹತ್ವದ ಗುಣ ಇತ್ತು—

ಮತ್ತೆ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವ ಶಕ್ತಿ.

ಜನರ ಉಪೇಕ್ಷೆ, ಮನ ನೋಯಿಸುವ ಮಾತುಗಳು, ಹಿತಾಶತೃಗಳ ಮೋಸ—

ಇವೆಲ್ಲ ಅವನನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಗ್ಗಿಸಿದರೂ,

ಅವನ ಒಳಗಿನ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಸದುದ್ದೇಶ ಅವನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಮುರಿಯಲಿಲ್ಲ.

ಅವನು ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಕಲಿತ.

ಯಾರು ತನ್ನವರು, ಯಾರು ತನ್ನನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡವರು ಅನ್ನೋದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ.

ಕಷ್ಟಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೊತೆಗೆ ನಿಂತವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲೇಳಿದ.

ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಕಳೆದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮತ್ತೆ ಗಳಿಸಿದ—

ಈ ಬಾರಿ ಹೆಚ್ಚು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಹೆಚ್ಚು ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ.

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಒಂದು ಸತ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು:

ನಿಜವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ಅವನಲ್ಲ.

ಅವನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು—ಅವನ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡದೇ ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದವರೇ.

ಇದು ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ಕಥೆಯಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ… ಇದು ಭಾರತದ ಕಥೆಯೂ ಹೌದು

ಭಾರತವೂ ಹೀಗೆಯೇ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸಂಪದ್ಭರಿತ ದೇಶ.

ಜ್ಞಾನ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ವಿಜ್ಞಾನ, ವ್ಯಾಪಾರ—ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲೂ ಶ್ರೀಮಂತ.

“ಬಂಗಾರದ ಹಕ್ಕಿ” ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ದೇಶ.

ಭಾರತ ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ಬಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತಾಯಿಯಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು.

ನೊಂದವರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಸೋತವರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ಬಂದವರ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾದ ಅನ್ನ, ನೀರು, ವಾಸ, ಗೌರವ—ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಡಿತು.

ಆದರೆ ಇತಿಹಾಸದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ,

ಬಹುತೇಕರು ಈ ಉದಾರತೆಯನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಕೆಲವರು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಲೂಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋದರು.

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಇಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸಿದರು.

ಮತ್ತು ಕೆಲವರು—ಇಲ್ಲಿಯೇ ಹುಟ್ಟಿ—ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದ ಹಿತಾಶತೃಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು.

ಆ ನೋವನ್ನೂ ಭಾರತ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬದಲಾಗಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿತು.

ತಳ್ಳಿಹಾಕದೇ, ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳಲಿ ಎಂದು ಕಾಯಿತು.

ಆದರೂ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಒಂದು ಅರಿವು ಬಂದಿತು:

ನಾವು ಬದಲಾಗದೇ ಇದ್ದರೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ಥಿತಿ ಎಂದಿಗೂ ಬದಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಅಂದೇ ಭಾರತ ಮಗ್ಗಲು ಹೊರಳಿತು.

ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಲು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿತು.

ತನ್ನ ಹಿತವನ್ನು ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿತು.

ಒಳ್ಳೆಯತನ ಅಂದರೆ ಅಜಾಗರೂಕತೆ ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು.

ಇಂದಿನ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಮೋದಿ – ಪ್ರತಿನಿಧಿ, ಕೇಂದ್ರವಲ್ಲ

ಇಂದು ನಾವು ಈ ಬದಲಾವಣೆಯ ಹಂತದಲ್ಲಿ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿಯವರನ್ನು ಒಂದು ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿರಬೇಕು—

👉 ಮೋದಿ ದೇಶವಲ್ಲ. ದೇಶ ಮೋದಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು.

ಮೋದಿ ಒಬ್ಬ ಮುಂದಾಳು ಮಾತ್ರ.

ದೇಶದ ದಿಕ್ಕನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಒಂದು ಮುಖ.

ಮೋದಿ ಇರಲಿ ಇಲ್ಲದಿರಲಿ,

ಭಾರತ ಇರಬೇಕು.

ಭಾರತ ಮತ್ತೆ ನಾಯಕರನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದೆ.

ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ

ಋಷಿಮುನಿಗಳು, ರಾಜ ಮಹಾರಾಜರು, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಮೇಧಾವಿಗಳು ಹುಟ್ಟಿದರು.

ಅವರು ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಮಾತ್ರ ಹುಟ್ಟಲಿಲ್ಲ—

ಈ ಮಣ್ಣಿನ ಗುಣ, ಪ್ರೀತಿ, ಜವಾಬ್ದಾರಿ, ಮುಂದಾಲೋಚನೆ ಅರಿತು

ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿ ದುಡಿದರು.

ಅದೇ ಶಕ್ತಿ ಇಂದೂ ಈ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಇದೆ.

ಇನ್ನೂ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿ ಇದೆ.

ಒಳ್ಳೆಯತನ ಇರಲಿ, ಆದರೆ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದು ಇರಲಿ

ನಮ್ಮ ಒಳ್ಳೆಯತನವನ್ನು ಯಾರಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನು ಅರಿಯಬೇಕು.

ಒಳ್ಳೆಯತನ ನಮ್ಮ ಶಕ್ತಿ—

ಆದರೆ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಒಳ್ಳೆಯತನ ನಮ್ಮ ರಕ್ಷೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯತನ ಇದ್ದಾಗ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲವೂ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ.

ಆದರೆ ಅದೇ ಒಳ್ಳೆಯತನದಿಂದ ನೋವು ಬರಲು ಆರಂಭವಾದಾಗ,

ಹೊರಜಗತ್ತು ನಾವು ಊಹಿಸಿದಂತೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನೋದರ ಅರಿವು ಬರುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಇರೋದು ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ… ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆ ಇರಬೇಕು

ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಈ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡರೆ—

ದೇಶ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ದೇಶ ಬಲವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೇಶ ಮುಂದೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ.

ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತ್ಯಾಗಮಯ ಮನಸ್ಥಿತಿ

ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದು.

ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಗಿಂತ ಶಾಶ್ವತ.

ಭಾರತ ನಮ್ಮದು.

ಭಾರತ ನಮ್ಮ ಹೊಣೆ.

ಭಾರತ ನಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ.

ಜೈ ಭಾರತ. 🇮🇳

ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ಎರಡು ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವದು ಈ ಮೇಲಿನ ಕಥೆಯ ಎರಡು ಭಾಗಗಳನ್ನು ಬದಲಾಗುವ ಮುನ್ನ ಬದಲಾದ ನಂತರದ ಸಾಕ್ಷಿಯನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.